Żeby bolał
Broczył
Dłońmi moczył plecy moje
Żeby oczy kładł na szkła korekcyjne
wzroku, którym próbuję zatamować
Żeby kolana obejmował i palec ssał
Mówię mu, że się ślini błyszczy rozstawia
łóżko ignorując światło,
które upokarza samotność
________________________
Ilustracja: Peter Sacks
Iwy, 12 czerwca 2021
…pionowe…
…poziome…
…pozorne…
Wpierw Drgacze[1], lecz
na jawie trudno drgać
bez poetyckiej fantazji.
Stygnące wnętrze planety mniej krwawi ‒
kołysko umarłych. Wyczerpane szczytowaniem
praźródło czystej energii.
Biologia na ziemi rozpłaszczyła kobierce:
wojennymi ścieżkami szli i padali.
Nie ustali modni Bieguni[2] w ruchu
przeciwni ciążeniu
w samolotach bez granic,
w rejsach między Cykladami.
Dopiero Szatan ze świetlistą twarzą NanoCell,
starozakonnych i nowobogackich
podróżujących w celu i bez celu.
rzucił na obezwładniające kanapy.
Czuję profesorze owo ramię wrażliwości,
gdy Kairos w dobrej chwili czyni Vibrato[3].
________________________
Napisał: Grzegorz Trochimczuk
Ilustracja: Kairos: Relief z Lysippos, kopia w Trogirze
Warszawa, 31 marca 2021
[1] Krzysztof Gąsiorowski, Yell. Ballady i romanse SF (2003)
[2] Olga Tokarczuk, Bieguni (2007)
[3] Grzegorz Trochimczuk (2021)
„Bellini jakby tknięty różdżką czarodziejską (…) nagle stał się bliski memu sercu. W dwa tygodnie potem przeczytałem w gazecie, że Italia straciła jednego z najsławniejszych swych synów.
Dziwna rzecz! W tym samym czasie (1835 rok – przyp. mój) oznajmiono też o śmierci Paganiniego. O tym zgonie nie wątpiłem ani przez chwilę, bo stary, wyblakły Paganini (53 lata – przyp. mój) wyglądał zawsze jak konający; lecz śmierć młodego, różowego Belliniego (34 lata – przyp. mój) wydawała mi się nieprawdopodobna. A jednak śmierć pierwszego była tylko omyłką dziennikarską. Paganini bawi czerstwy i zdrów w Genui, a Bellini leży w grobie w Paryżu.” [1]
Nie ma dnia, żeby nie spadł zielony liść.
Nie ma wolnej od tęsknoty chwili.
Ledwie się oko na twój widok rozchyli
a już powieka zatrzaskuje wieko.
Spoglądam na młodzieńczą twarz. Śmiertelne żyłki tężą
zbyt prędko.
Opierzony słowik łamie skrzydło z nagła
w różowym gardle belcanto uwięzło.
Czy mógłby jeszcze wzlecieć na strunie G
tkniętej smyczkiem niedokończonej jesieni?
I dokąd, skoro niebo zajęte jest boskimi?
W pobliżu wszystkich Pere-Lachaise, o które się otarli
w geście pożegnalnym, stąpają niewinni
czarodzieje z siwymi włosami
a w portyku panteonu cherubini zastygli.
________________________
Napisał: Grzegorz Trochimczuk
Ilustracja: Vincenzo Bellini wg Encyklopedii PWN, Nicolo Paganini wg Johanna Petera Lysera
Warszawa, 18 stycznia 2021
[1] Henryk Heine, Noce florenckie, w: Dzieła wybrane tom II, s. 488-489, Państwowy Instytut Wydawniczy 1956, Warszawa Wydanie pierwsze
