Swój

„(…) człowiek jak długo jest, tak długo ma prawo do siebie samego,

do każdego momentu swego życia ‒i to właśnie jest tożsamość.

Kurwa ma prawo do swego dziewictwa.”[1]

 

Nie wyprzeć siebie, gdy w skroń lufą mierzy

alter ego zza węgła ciemni, snu podczerwieni.

W metrze przesiadam do wewnętrznego. Pociąg

do seksu. ‒ Daję słowo! Nie odgryzłem niczego.

 

Inwalidztwo usprawiedliwiam. Dotknięci

oskarżają los za instynkt przetrącony

a hołubią kresy bezbrzeżnej monotonii.

Przemilczają cnotę postradaną bez woli.

 

Ona gardzi banałem wetkniętym za brzeg mankietu

tyle razy, że już nie liczy. Kiedy marzy, nie traci

nic z czystości. Narastające słychać kroki.

Czy jaźń do drzwi podchodzi? Kto tam?

 

________________________

Ilustracja: foto autora

Iwy, 3-5 września 2020

 

 

---

[1] Roman Bratny, Ciągle wczoraj, w: Opowieści współczesne I, s. 507, Czytelnik, Warszawa 1976

 

Próba

„Polak ma prawo raz na sto lat zrobić powstanie,

(…) ale ma też obowiązek żyć pozostałe dziewięćdziesiąt dziewięć…”[1]

Doświadczenie sześćdziesięciotrzydniowej wolności.

Przedziurawione ciała chłopaków na barykadach.

W kanałach daremne żale.

Rozstrzelana i powieszona na Woli Warszawa.

Heroiczny czyn uniósł się pyłem nad gruzami.

Żałobnym dymem zasnuł barkę z Bogiem na Wiśle.

Tym, co zatrzymał czołgi na lewym brzegu.

I wzywał z Londynu ‒ Stańcie do próby!

Naszej Hiroszimy miało nie być na mapie.

Tak postanowił wróg na jawie i który się czaił.

Siedziałem na ławce w parku. Za zieloną ścianą wstało 

[miasto.

Sprawiedliwi najpierw przemilczeli czyn zanim postawili 

[ołtarz.

Żeby zrozumieć, trzeba wstać z ławki w Parku 

[Krasińskich i pójść

ulicą Freta na Starówkę. Spojrzeć na Królewski Zamek.  

[Nowy.

Podążyć wzrokiem za tramwajem na Pragę.

I miasto – jakim było ‒ zrekonstruować w umyśle.

Albo przeżyć siedemdziesiąt pięć lat wciąż zapalając 

[znicze.

To bardzo blisko do wieku, w którym zdobywa się prawo

do snów o potędze. Historii nikt nie rozliczy. Było.

Coraz dalej od Somosierry.

________________________

Ilustracja: Foto autora

Iwy, 29-31 sierpnia 2020

---

[1] Roman Bratny, Szczęśliwi torturowani, w: Opowieści współczesne !, s. 419, Czytelnik, Warszawa 1976

poniki - nowy tom poetycki

Tak prezentuje się tył okładki. Przód w rubryce obok. Zapraszam do zakupienia egzemplarza i czytania!

Renowacja umysłu

Dzień szalony z powodu jednej gwiazdy.
Noc szaloną wypełnił jaśmin.
Można kochać. Naturalnie,
w czystej postaci.

Rąbek szaleństwa od Muncha się oddzielił.
Osłabłem jak ciasto, przekładaniec
czerni i bieli.

Zamiast ukazać stronę ciemną i jasną,
wstrząsam masą szarą. Żeby nie zgasła.

Wchodzę pomiędzy dwa ‒ w poranku i zmierzchu.
Z obu zrywam światło i kwiatom kradnę wonie.
Zanim nastąpi koniec ‒ zapłonę.

__________________________
Ilustracja: Edward Munch, Miłośnicy
Iwy, 7 czerwca 2020

Wznowienie

Jesienne przeczucie przywiodło mnie ku wiośnie.
Prześwietliłem zakazany ogród.
Otrząsnąłem zbędne koronki pamięci, mech
zeskrobałem z róż, wyrzuciłem podwiązki,
odrąbałem falbany tujom i protezy jałowcom.
Ogród odetchnął i przeszył go promień.
Piła do gałęzi zasłabła od zapachu trocin.
Ramiona odczuwają jeszcze ciężar nożyc.

Z ławki pod czereśnią widzę,
jak próbują się ukryć ciemne sprawki.
Zobaczyłem ciebie – przyczynę słabości.
Będę teraz skradał się ostrożniej.
Wyspowiada mnie przybrzeżna brzoza,
ptak nadleci bez ułomnego skrzydła
z nowiną w dzióbku, że raz jeszcze
poczęła się ojczyzna.

__________________________
Ilustracja: Informacja na ilustracji
Warszawa, 16 kwietnia 2020

Zaraza

Każde miasto może być Oranem¹.
Na gwizdnięcie szczury, pchły,
i ‒ nieruchome pałeczki yersinia pestis.

W czasie teraźniejszym dziki nietoperz
ocknął się w chińskiej zupie.
Kto zgadnie, komu ładnie z COVID-19?

Nie tańczcie przytuleni. Harlem Shake
w zamian Matteo Panama Dance za szybą,
indywidualne drganie, wirowanie, spazm…
Nie całujcie, nie plujcie,
zostańcie...

Klamka zapadła. Miłość w kwarantannie
hurtem płodzi niezakażone dzieci.

Piszę tę przepowiednię w rękawiczkach.
Słowa wnikają źrenicami, zapadają,
dziurawią.

Tra li, tra la, la li, co wam się jeszcze śni?
I ptak w niebie brzmi, tra-la li-la-li²,
I pełne miłości są dni.

W zupełnej harmonii
dla jednej agonii.

__________________________
1) Miasto z powieści Alberta Camusa ‒ Dżuma
2) Wiliam Szekspir, Szedł chłopiec i dziewczę z nim szło, przełożył Stanisław Barańczak

Ilustracja: Medico peste, Juan Antonio Ruiz Rivas
Warszawa, 17 marca 2020

Beaujolais Nouveau i kromka razowca

„I jam jest winnicą, plon mego żywota
napełni kiedyś inną tłocznię
i jako młode wino będę przechowan
w konwiach wieczystych” *

w porze dojrzewania
u Fukiera z lustrem dla wchodzących
odnalazłem prawdę ukrytą w winie

urosła w mit ‒
zawsze cierpki
łyk pierwszy najlepszy

w trzeci czwartek listopada
w niepogodę
oddaje świeży smak lata
porannej rosy barwy i radości słońca

jestem gotowy nowym słowem napoić
bo dobry był czas
fermentacji

i podobny do nasycenia
razowy chleb

__________________________
* Khalil Gibran „Prorok”, Cytat jako epitafium na grobowcu H.M. Fukiera na Powązkach
Ilustracja: Toskanskie_wzgorza_Ewa_Jablonska
Iwy, 29 maja 2011 – Warszawa, 9 listopada 2019